Door:

Daan Doesborgh

Daan Doesborgh

Aandachttrekkerij

Column
(geen foto's bij artikel)

Onlangs vroeg mijn vriendin waarom ik eigenlijk lid ben van De Kring. “Het kost een hoop geld, je bent er bijna nooit en in je columns stel je altijd vragen aan leden waar je nooit een antwoord op krijgt.” Daar had ze een punt. Hoe vriendelijk ik u ook verzoek om een foto van Brassaï of een plaat van Mariah Carey aan me cadeau te doen, er komt niks op terug. Geen genereus geschenk en zelfs, we zijn tenslotte in Nederland, geen schappelijk aanbod om er eentje te kopen.

Het is een rode draad in mijn Kringlidmaatschap, en ook in de diverse stukken die ik voor dit blad heb geschreven. Het eerste was namelijk, ik heb het even opgezocht, in 2017, toen ik schreef dat ik ooit door ‘vermoedelijk door Korsakov aangetaste Kringleden’ werd uitgejouwd tijdens een performance, gelijk gevolgd door een lijvig J’accuse omdat jullie nooit naar mijn poëzie-avonden kwamen. Ik hoop dat u inmiddels begrijpt dat al deze klaagzangen wanhopige pogingen zijn om uw aandacht te trekken, net zoals mijn Kringlidmaatschap dat in feite is.

Laatst was ik weer op De Kring. Ik werd aangekondigd met een paar wapenfeiten van tien jaar geleden en toen las ik drie gedichten voor. Niet veel later, ik zat wel alweer rustig aan mijn bier met mijn introducé, kwam een man me vertellen dat hij van mijn performance had genoten, wat ik bepaald niet verplicht of veronderstel, maar het is wel aangenaam om te horen natuurlijk.

Vervolgens heb ik met deze man en zijn geliefde een bijzonder aangename avond beleefd, die nog in het restaurant eindigde, en waarop we honderduit hebben gepraat over kunst, de wereld, De Kring, en diverse anekdotes over dronkenschap. Ik wist weer helemaal wat de aantrekkingskracht is van een sociëteit waar je in principe omringd bent door intelligente, fijnbesnaarde gelijkgestemden.

Jammer dat die avond plaatsvond in een gezelschap van vier, waarin ik het enige Kringlid was. Binnenkort komt de jaarlijkse vraag weer. Verlengen of niet? Ergens is het jammer om na tien jaar De Kring vaarwel te zeggen, zeker als je net zo’n avond hebt beleefd. En ergens is vast een sociëteit waar de leden wel op een poëzieavond zitten te wachten.

Ontdek het Restaurant
Feestje? Huur een zaal