Door:

Auke Kok

Auke Kok

EK-watchen als creatief proces

Column
(geen foto's bij artikel)

Kringlid Auke Kok is historicus en journalist en schrijver van bekende (sport)boeken als'1974, Wij waren de besten' en 'Johan Cruijff, De biografie'. Een column over het EK-Voetbal. Hoe word je een succesvolle Oranje-volger?

Het begon al ruim van te voren. Bekendmaking van de voorlopige selectie, van de definitieve selectie: allemaal geen kattenpis. Dan, als de namen van de helden bekend zijn, de verdieping zoeken. Notitieblokje, opstelling maken, jouw opstelling. Dat vergt het uiterste van je aandacht, je concentratie, van heel jouw creatieve vermogen. Plus- en minpunten van kandidaatspelers vergelijken, uit al die elementen het team boetseren waarvan het totaal de som der delen het verst overstijgt.
Een niet geringe hersenkraker.
Hier lacherig over doen is geen optie. Wie lacht om voetbal haalt alles onderuit. Lachen om iets van werkelijk belang, dát kan. Na lachsalvo’s in de belangrijkste krant op aarde zal, pak ‘m beet, de Veiligheidsraad van de VN gewoon weer bijeen komen.
Bij ons nationale spel is dat anders. Dat dient uitsluitend met de grootst mogelijke ernst worden besproken.
De meest onbenullige oefenpotjes voorafgaande aan de eindronde grijp je aan voor een statement. Je waarschuwt de bondscoach voor de laatste maal. Je wijst hem op zijn gebrekkige vermogens. Hoeft niet op de opiniepagina, kan in stilte thuis op de bank. Als het maar gebeurt. Het beste is natuurlijk wel om verbinding te zoeken. Ga het gesprek aan op een terras of gewoon op de hoek van de straat. ‘Nee, dit kan zo niet’, zeg je. ‘Hoe haalt ie het in zijn hoofd?’
Niet zeggen wie ‘ie’ is, de ander weet dat. Weet hij dat niet, kan hij niet serieus worden genomen. ‘Ie’ is ons referentiekader gedurende de hele eindronde van de Europese Kampioenschappen. Tot het moment van de uitschakeling natuurlijk, en die hoort dan ook geheel aan zijn verpletterende domheid te worden toegeschreven.
Na de eerste wedstrijd van de eindronde – stroef, karakteriseer je het vertoonde spel met een sombere blik, wel erg stroef – concludeer je dat je gelijk had. Oorzaak van het matige spel: het elftal dat tijdens het Wilhelmus uit de toon stond te brommen, week op wel vier plekken af van jouw superieure opstelling.
Vier! Ongelooflijk.
In dit hele creatieve proces van nadenken en oplossingen aandragen, van intervisie in de schaduw van het terras, is het zaak consistent te blijven. Met een rug die stijf recht staat van de principes houd je vast aan jouw formatie. ‘Zo wordt het nooit wat op dit EK’ is wel de mildste van jouw voorspellingen. Daar ga je ondanks een tegenwerping hier en daar mee door.
Tot, uiteraard, de foute opstelling en het hopeloos achterhaalde tactische systeem van de bondscoach succesvol blijken te zijn. In dat geval: ga fietsen. Een flink eind over de dijk met je haren in de wind zal louterend werken. Houd je twee dagen koest. Kom terug met een aangepaste opstelling, die verdacht veel lijkt op het succesvolle Nederlands elftal. Niemand die het opvalt. Zorg wel voor één afwijkende naam.
Komt de uitschakeling, wijs op de andere naam. Schud je hoofd bij zoveel onkunde. Kijk sip. Spreek alles tijdens de nabespreking uit op een toon van: had ik het niet gezegd?

Ontdek het Restaurant
Feestje? Huur een zaal