Door:

Renée Simons

Renée Simons

‘Het gaat om de belevenis, niet om de gelijkenis’

Kringprent van Diederik Stevens: Noordeilandbegeerte II
(geen foto's bij artikel)

Noordeilandbegeerte II, de Kringprent van Diederik Stevens, 2020

Een leeg strand, een woelige wolkenlucht: stukjes blauw tussen het wit en grijs, de zon loert vanachter dreigend zwart. Een moment waarop alles nog kan gebeuren. Gaat het stormen, regenen of waait het schoon? Renée Simons sprak met schilder Diederik Stevens over zijn ‘Noordeilandbegeerte II’ , de nieuwe Kringprent.

De maker van deze Kringprent, Diederik Stevens (1960), werkt in een ruim atelier in de voormalige sigarenfabriek Willem II in Den Bosch. Overal staan en hangen schilderijen, meestal landschappen, seascapes en skyscapes (in het Engels bekt het lekkerder) geschilderd in een losse stijl, ruw figuratief. Stevens werkt met olieverf en acryl op doek, liefst op grote formaten; een van zijn laatste werken betreft een tweeluik van 120 x 240: de kust van Ameland onder een grijze lucht.

Diederik bij het tweeluik Ameland, 2020


Een landschapsschilder werkt vaak buiten ‘en plein air’, zoals je dat noemt. Hoe doe jij het met die grote formaten? Gebruik jij foto’s?  

Diederik Stevens: “Ik werk nooit ter plekke, dat kan niet met die grote dingen. Ik gebruik ook geen foto’s, nauwelijks schetsen. Ik streef niet naar de precieze weergave van een stukje wereld: ik sta in een landschap of aan een kust of ben op zee, neem het waar, laat het op me inwerken. Die ervaring neem ik mee naar mijn atelier en breng ik over op het doek, op mijn gevoel. Ik vertrouw op mijn waarneming en mijn gevoel. Het kan dus zijn dat het resultaat niet zoveel heeft te maken met de oorsprong, maar daar gaat het niet om: mij gaat het om de belevenis, niet om de gelijkenis.”

Eiland en zee

Vóór de coronacrisis reisde Diederik de wereld rond op zoek naar de inspiratie van ruige natuur. In Nederland vindt hij die op de Waddeneilanden, ‘de Noordeilanden’ zoals hij ze noemt: de stranden en luchten oneindig weids, de zee altijd aanwezig.

“Plekken die mij inspireren zijn meestal plekken waar mensen met hun fikken vanaf gebleven zijn, zo ongerept mogelijk, woest en ledig, ongecultiveerd. Het eilandidee past qua thema goed bij De Kring. Dat is ook een soort eiland, een oase in de stad waar je min of meer gelijkgestemden ontmoet om te borrelen, te eten, te dansen. De ellenlange trap als horde zou je kunnen zien als metafoor van de veerboot van het vasteland naar het eiland."

"Deze Kring prent is een uitsnede van een groter doek. Dat ik voor een uitsnede koos komt door het formaat en de verhoudingen van mijn werk, 1 op 1 werkt dat niet met zo’n prent. Het is trouwens voor het eerst dat ik zoiets doe. Nooit eerder heb ik meegewerkt aan een reproductie van mijn werk, ik maak zelfs geen posters. Ik wil dat mijn werk is zoals ik de dingen ervaar: direct, puur, eenmalig.”

Er is wel een boek met reproducties, een overzicht van zijn werk tussen 1999 en 2014 met de titel, hoe kan het ook anders, Ongereptheden.

In dit boek zit heel veel ‘zee’.  

“Ik heb een haat-liefdeverhouding met de zee. Liefde, dat snap je wel: er is nauwelijks iets ongerepters dan de zee: groots en ontembaar! Toen ik als dienstplichtig marinier ‘s nachts in een rubberbootje in zee werd gezet bij wijze van oefening, vond ik dat allemaal minder aantrekkelijk. Duisternis, kou en golven van 8 meter hoog - die oerkracht van de natuur, daar kan je nooit tegenop. Dat boezemde me angst in, tegelijk is het dat precies wat mij inspireert: als wij er niet meer zijn, met ons gefrut aan de omgeving, dan is de natuur er nog altijd. Die gaat z’n goddelijke gang en vreet sowieso alle menselijke ingrepen vroeg of laat weer op. Die kracht en schoonheid  wil ik overbrengen.”

Schilder & schilder

Wat hij ervaart legt hij vast met olie of acryl. Hoewel het woord ‘vast’ niet past bij deze kunstenaar, die zich niet in een hokje laat stoppen, al noemt hij zichzelf ‘schilder & schilder.’ Hij is ook schrijver (boeken, artikelen, blogs, poëzie) - ‘dat zit in mijn genen, ik kom uit een journalistenfamilie’ - en werd pas op zijn 39e fulltime schilder. Daarvoor was hij bedrijfskundige (Nyenrode),officier bij de mariniers, exportmanager bij Grolsch en daarna ondernemer. In 1999 verkocht hij zijn bedrijf Yellow Cab (hippe schoenen met zolen van gerecyclede autobanden) en ging vol voor de kunst. Eerst als autodidact, later, rond de eeuwwisseling, bezocht hij academies in Antwerpen, Parijs en Rome voor techniek- en materiaalkennis. In Parijs schilderde hij stadsgezichten in zwart-wit, in een impressionistisch-realistische stijl naar foto’s.

Zelfportret, 2003


Stadsgezicht in Parijs, 2006

Hij had er enig succes mee, maar ontwikkelde zich gaandeweg naar zee- en landschapschilder in een rauwe, abstract-figuratieve stijl, vrij en intuïtief.

Dat allerlei technieken aanleren je ook in de weg kan zitten ondervond hij ooit op de academie in Italië. Diederik: “Het was in Rome aan de Accademia di Belle Arte dat ik tijdens een tekenles naar model door een van mijn professoren op de schouder werd getikt: ‘Je kunt beter stoppen’, zei hij, ‘this is not you!’ Ze hadden mijn vrije werk gezien, dus dat was het grootste compliment en ook de beste raad die ik kon krijgen! Ze vonden dat gepiel in zo’n modeltekenklas niks voor mij en zagen dat ze mij gevangen hielden, en wat dat met mij deed. Nee, ze hadden gelijk, laat mij maar beter zelf aankloten.”

Het boek Ongereptheden bevat een keuze uit vijftien jaar schilderen. Uitgeverij Lecturis. Te bestellen bij: info@diederikstevens.com.
Website: http://www.diederikstevens.com

 

Noordeilandbegeerte II, helemaal: 110x 150, Diederik Stevens, 2020


Ontdek het Restaurant
Feestje? Huur een zaal